Zioła do higieny intymnej w saszetkach 4x50g

12,59 

Availability: 3 w magazynie

Kategorie: ,

Kompozycja optymalnie dobranych ziół polecana do sporządzenia kąpieli łagodzących dolegliwości kobiece oraz stany zapalne, jednocześnie działających odprężająco. Zioła uzyskały bardzo dobrą ocenę użytkową.

Sposób użycia

Jedną saszetkę zalać około 2-3 litrami wrzącej wody. Parzyć pod przykryciem ok. 5-10 minut. Przygotowany napar łącznie z saszetką przelać do wanny z ciepłą wodą. Czas trwania kąpieli od 15 do 30 minut. Zalecamy stosować 2-3 razy w tygodniu.

Skład

ziele krawawnika, ziele bukwicy, ziele jasnoty, ziele bylicy, kwiat rumianku, liść orzecha (po 15%), kwiat nagietka (10%)

Opakowanie

4x50g

Właściwości/zastosowanie

Krwawnik pospolity

Achillea millefolium L.

       Inne nazwy: stolist, tysiąclist

Roślina wieloletnia, dziko występująca w rejonach klimatu umiarkowanego całego świata.

Był jedną z najbardziej cenionych roślin w starożytności. Według starogreckich podań Achilles leczył tym zielem rannych wojowników spod Troi. Etruskowie leczyli nim rany u bydła, Aztekowie usuwali strupy, plamy i piegi na twarzy, a Celtowie uważali krwawnik za ziele magiczne. Sproszkowanych liści zażywano zamiast tabaki, dla pozbycia się uporczywych bólów głowy. Ziela krwawnika używano na ropiejące wrzody i krwawiące rany, w nieżytach żołądka i jelit oraz Jako lek na hemoroidy.

Obecnie ziele krwawnika jest doskonałym środkiem leczniczo – dietetycznym pozbawionym działań toksycznych. Używa się go w zaburzeniach trawienia, nieżytach przewodu pokarmowego i chorobach wątroby. Ponadto w krwawieniach wewnętrznych przewodu pokarmowego i odbytu.

Młodych liści krwawnika używa się do tzw. kuracji wiosennych na surowo oraz jako przyprawy do potraw. Przypisuje się im właściwości „czyszczące krew”.

Bukwica zwyczajna

Stachys officinalis (L) Trevisan

Inne nazwy: bukwica zwyczajna, bukwica czerwona, betonijka, betonika, czyściec lekarski

Roślina wieloletnia występująca w Europie i północnej Azji. W Polsce rośnie na łąkach, w zaroślach i polanach śródleśnych.

Bukwica znana była już w starożytności jako roślina lecznicza i magiczna. Cesarz rzymski August twierdził, że leczy ona, co najmniej 47 różnych chorób. W starożytnym Egipcie uważano ją za roślinę, która ma moc odpędzania złych duchów oraz chroni przed wizjami i złymi snami. Owoce bukwicy znaleziono podczas prac wykopaliskowych w Biskupinie i Gnieźnie. Dawniej wierzono, że roślina ta jest strażnikiem ludzkich dusz.

Ziele bukwicy zawiera duże ilości garbników, cholinę, gorycze, sole mineralne, witaminę C, irydoidy i ślady olejku lotnego.

Obecnie w lecznictwie bukwica stosowana jest głównie jako lek przeciwbiegunkowy i ściągający. Wyciągi wodne z ziela podaje się w nieżytach żołądka, jelit oraz lekkich zatruciach pokarmowych i biegunkach u dzieci. Ponadto ziele stosowane jest w astmie, bólach głowy, bezsenności, artretyzmie, reumatyzmie, gośćcu stawowym, ischiasie, osłabieniu nerwowym, w dolegliwościach płucnych, krwiopluciu, zawrotach głowy i zaflegmieniu dróg oddechowych.

Zewnętrznie napary i odwary z ziela bukwicy wykorzystuje się do okładów na rany, w zakażeniach skóry bakteriami ropotwórczymi i zarodnikami grzybów. Ponadto na czyraki, wrzody, trudno gojące się rany, a także na owrzodzenia żylakowe nóg. Moczenie stóp w naparach z bukwicy eliminuje nadmierną ich potliwość.

Liście bukwicy używane bywają jako namiastka herbaty.

Bukwica może być sadzona jako roślina ozdobna i miododajna.

Jasnota biała

Lamium album L.

     Inne nazwy: głucha pokrzywa

Lecznicze właściwości jasnoty opisywał już Dioskorydes i zalecał ją na ukąszenia dzikich zwierząt. Wspominają też o niej znani lekarze średniowieczni. Ksiądz Kneipp kwiat jasnoty, w połączeniu z liściem pokrzywy, stosował w leczeniu chorób dróg oddechowych, a same kwiaty – w chorobach uszu. W lecznictwie ludowym kwiatów jasnoty używano przy biegunkach u dzieci, złej przemianie materii oraz do okładów na rany.

Surowcem zielarskim są obecnie kwiaty jasnoty. Zawarte w nich związki działają przeciwzapalnie i regenerująco na uszkodzony nabłonek oraz uszczelniają ściany naczyń włosowatych.

Współczesne lecznictwo najczęściej używa kwiatów jasnoty jako środka zmniejszającego nadmierne, przeciągające się krwawienia miesiączkowe i likwidującego upławy. Stosuje się je w schorzeniach odbytu, a także w formie okładów na uszkodzona skórę i trudno gojące się rany. Kwiaty jasnoty zaleca się także w leczeniu nieżytów gardła, krtani i oskrzeli.

Odwaru z jasnoty można używać zewnętrznie do płukania jamy ustnej i gardła, do irygacji i wlewów, a w postaci okładów – na uszkodzoną skórę i trudno gojące się rany.

Bylica pospolita

Artemisia vulgaris L.

Inne nazwy: bylica biała, bielica, bylnik, dziki piołun, gęsie ziele

 

Roślina wieloletnia występująca w Azji, Ameryce Północnej i Europie. W Polsce pospolicie rośnie jako chwast na miedzach, przydrożach, nieużytkach, rowach i ogrodach.

Bylicę znano i ceniono w starożytności wiążąc z nią liczne przesądy i zabobony. Miała odpędzać węże i przeciwdziałać wściekliźnie. W starożytnym Egipcie poświęcona była bogini Izis, a jej łacińska nazwa pochodzi od greckiej bogini Artemidy (Diany). Dla Celtów, Germanów i Słowian była rośliną magiczną. Wierzono, że chroni przed czarami i urokami. Przepasywaną się nią podczas obrzędów nocy Kupały – dziś wigilia nocy świętojańskiej (23 czerwca). W starej anglosaskiej ceremonii święcenia 9 ziół, uważano ja za ziele najstarsze.

Obecnie w lecznictwie ziele i korzeń bylicy są stosowane w schorzeniach żołądka, jelit jako środek zwiększający wydzielanie soku żołądkowego, pobudzający apetyt, przyspieszający trawienie, obniżający napięcie mięśni gładkich i zwiększający wydzielanie żółci. Zewnętrznie surowce te stosuje się do kąpieli przeciwreumatycznych.

Świeże lub suszone młode liście albo kwitnące szczyty pędów, używane są jako przyprawa o przyjemnym korzennym zapachu i gorzkim smaku.

Wraz z innym ziołami służy do wyrobu wódek i win ziołowych.

Bylica pospolita

Artemisia vulgaris L.

Inne nazwy: bylica biała, bielica, bylnik, dziki piołun, gęsie ziele

 

Roślina wieloletnia występująca w Azji, Ameryce Północnej i Europie. W Polsce pospolicie rośnie jako chwast na miedzach, przydrożach, nieużytkach, rowach i ogrodach.

Bylicę znano i ceniono w starożytności wiążąc z nią liczne przesądy i zabobony. Miała odpędzać węże i przeciwdziałać wściekliźnie. W starożytnym Egipcie poświęcona była bogini Izis, a jej łacińska nazwa pochodzi od greckiej bogini Artemidy (Diany). Dla Celtów, Germanów i Słowian była rośliną magiczną. Wierzono, że chroni przed czarami i urokami. Przepasywaną się nią podczas obrzędów nocy Kupały – dziś wigilia nocy świętojańskiej (23 czerwca). W starej anglosaskiej ceremonii święcenia 9 ziół, uważano ja za ziele najstarsze.

Obecnie w lecznictwie ziele i korzeń bylicy są stosowane w schorzeniach żołądka, jelit jako środek zwiększający wydzielanie soku żołądkowego, pobudzający apetyt, przyspieszający trawienie, obniżający napięcie mięśni gładkich i zwiększający wydzielanie żółci. Zewnętrznie surowce te stosuje się do kąpieli przeciwreumatycznych.

Świeże lub suszone młode liście albo kwitnące szczyty pędów, używane są jako przyprawa o przyjemnym korzennym zapachu i gorzkim smaku.

Wraz z innym ziołami służy do wyrobu wódek i win ziołowych.

Nagietek lekarski

Calendula officinalis L.

Inne nazwy: nogietek lekarski, n. ogrodowy, stulik, paznokietek, miesięcznica, pazurek, miesiączek, złocień

Roślina jednoroczna pochodząca z regionu śródziemnomorskiego, uprawiana jako ozdobna w ogrodach, niekiedy zdziczała.

Uprawiany był już w starożytności. Nalewka z kwiatu nagietka używana była w schorzeniach wątroby, pęcherzyka żółciowego i śledziony, przy żółtaczce, skurczach żołądka i nadciśnieniu, kaszlu, chorobach serca oraz kamieniach nerkowych.

W lecznictwie ludowym kwiatów nagietka używano na skaleczenia, ropiejące rany, owrzodzenia oraz do płukania jamy ustnej i gardła przy anginie. Świeże liście przykładano na brodawki i „gniotki”.

Obecnie napar z kwiatów nagietka stosuje się przy nieżytach i stanach pooperacyjnych żołądka, jelit, dróg żółciowych oraz przy niedokwaśności, a zewnętrznie na rany, stłuczenia, oparzenia, odmrożenia i stany zapalne skóry.

W kuchni płatki nagietka używane są do podbarwiania na żółto serów, masła i innych produktów spożywczych.

W kosmetyce kwiat nagietka stosuje się w postaci naparu do przemywania skóry z różnego rodzaju wyprysków i wągrów. Okłady ze zgniecionych płatków działają łagodząco na podrażnioną ukąszeniami owadów skórę. Dawniej płatkami nagietka z dodatkiem ługu farbowano włosy na kolor rudy.

Płatków używano również do barwienia tkanin. Nagietek jest rośliną miodo- i pyłkodajną.

Orzech włoski liść

Juglandis folium

Surowcem zielarskim tradycyjnie stosowanym w chorobach skórnych. Wykazuje również właściwości niwelujące nadmierną potliwość dłoni i stóp. Orzech włoski jest uprawiany w celach spożywczych ze względu na jadalne nasiona, nazywane orzechami włoskimi, a także w celach leczniczych oraz kosmetycznych. Napar z liści orzecha włoskiego jest doskonały do płukania włosów. Ma działanie wzmacniające, pobudzające cebulki do wzrostu oraz przeciwłupieżowe.

Zarówno liść orzecha włoskiego, jak i jego przetwory wykazują m.in. działanie ściągające, przeciwdrobnoustrojowe i przeciwzapalne.

W medycynie ludowej odwary te były stosowane m.in. w krzywicy, cukrzycy, gruźlicy płuc, w krwawieniach z przewodu pokarmowego, w skazie moczanowej i w robaczycach.

Opinie

Na razie nie ma opinii o produkcie.

Napisz pierwszą opinię o „Zioła do higieny intymnej w saszetkach 4x50g”

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *